МАРОМИ ПОЙТАХТ

Навидҳо

ҶАВОНОН ВА ҲИФЗУ ТАҲКИМИ ИСТИҚЛОЛИ ДАВЛАТӢ

Насли калонсоли ҷомеаи имрўз бо истифода аз фарҳангу тамаддуни оламшумули офаридаи фарзандони фарзонаи миллати тоҷик дар ҳамаи давраҳои таърихӣ ва хизмати миллати тоҷик ба тамаддуни башарият тавонистанд дубора истиқлолият ба даст оварда, замини аҷдодии худро пас аз ҳазорсолаҳо ба ихтиёри худ дароварда, худро соҳибватан ва ҷузъи ҷудонашавандаи ҷомеаи ҷаҳонӣ эълон намоянд. Аҷдодони миллати мо дар офариниши тамаддуни ҷаҳонӣ саҳми арзанда гузошта, таъриху фарҳанг ва адабиёту санъати миллатро поягузорӣ намуда, намунаи беҳтарини давлатдорию давлатсозиро ба мо ва ҷаҳониён ба мерос гузоштанд. Насли калонсоли ҷомеаи имрўзи мо бошад бо истифода аз ин мероси гаронбаҳо ва хизматҳои шоёни фарзандони фарҳангсолори миллат ба ҷомеаи ҷаҳонӣ ва дарки масъулияти хештаншиносӣ бо матонату қаҳрамонӣ Истиқлолият ба даст оварданд. Яъне бо ин онҳо рисолат ва қарзи фарзандии худро дар назди таърих ва миллат иҷро намуданд. Пас рисолат ва вазифаи мо насли ҷавони имрўзи Тоҷикистон аз чӣ иборат аст. Мо онро дарк мекунем? Албатта рисолати мо таҳкими пояҳои давлатдорӣ, таъмини абадияти Истиқлолияти давлатӣ, пойдории сулҳу ваҳдати миллӣ, муттаҳидӣ, ҳимояи манфиатҳои миллӣ, рушду инкишоф бахшидани иқтидори истеҳсолии кишвар ва муаррифию нигоҳ доштани мавқеъи он дар арсаи байнлмилалӣ мебошад. Мо ҷавонон бояд хуб дарк кунем, ки мо ихтиёр дар даст дорем. Мо ҷавонон ҳаққи маънавӣ надорем, ки лаҳзае фориѓ аз андешаи соҳибдавлатӣ бошем. Дар ҷаҳони имрўз равандҳои сиёсӣ хеле ҳассосу тезу тунданд, ки дар як лаҳза метавонанд ихтиёр ва озодии моро халалдор созанд. Таърих гувоҳ ва далели раднопазир аст, ки ҳеҷ як халқу миллат сарзамин ва давлати дигар миллатро обод накардааст. Сарзамини зарзамини мо тули зиёда аз ҳазор сол дар ихтиёри дигарон буд. Баъди ин фосилаи тулонию дарози таърихии бедавлатӣ мо қисме аз тамаддуни аҷдодиамонро аз даст додем. «Таҷрибаи давлатдории халқҳои олам собит менамояд, ки ҳастии ҳар давлату ҷомеа ва рушди озодонаи ҳар як фарди он маҳз ба истиқлолияти давлатӣ ҳамчун кафолати муҳимтарини бақои миллату давлат вобастагии мустақим дорад. Зеро ноил шудан ба истиқлолият ва дар ин асос бунёд намудани давлатдории мустақили миллӣ ба халқҳои ҷаҳон имкон фароҳам меорад, ки соҳиби ҳаққи табииву таърихии худ бошанд».  Хушбахтона миллати сарбаланди мо баъд аз фосилаи муайяни таърихӣ ин ҳаққи табииву таърихии аз дастдодаи худро дубора бо ҷонфидоиҳои фарзандони бошарафу ҷасур ва фарзонааш ба даст овард. Вале дар он фосилаи таърихие, ки миллати мо аз ин неъмат маҳрум буд ҳазорон нафар олимону шоирон, файласуфону, табибон, фарҳангшиносону нуҷумшиносон ва ҷавонони ѓаюру далери модари тоҷик паси пардаи сиёҳи зулмоти душманон монда, ба қатл расиданд. Ин падидаи нопок зарбаи шадид ба ҳастии миллати мо гардид. Аз ин рў, имрўз, ки ин неъмат боз насиби мо гардидааст мо ҷавононро зарур аст, ки онро бо тамоми ҳастии худ дифоъ намоем.
Инсон мавҷуди қобилу тавоно ва андешаманду бунёдгар аст. Вақте ба таърих назар мекунем, мебинем, ки рушду тараққиёти ҷаҳон ва инсонҳо ба ҳамон даврае рост меояд, ки дар дунё ѓуломдорӣ аз байн рафт ва одамон озоду мустақил шуданд. Ин далели он аст, ки ҷавҳари асосии рушду камоли инсон ин озодии ў аст. Ҳамзамон озод будан маънои онро дорад, ки инсон қобилияти ҷисмонӣ ва маънавию ақлонии идора кардани худро дорад ва дар ин баробар метавонад ҳастии худро нигоҳ дораду бунёд созад. Вақте инсон озоду соҳибихтиёр аст ва озодона ташаккул меёбад ў соҳибиқтидор мегардад ва метавонад манфиатҳои худро бо тамом ҳимоят кунад ва дар ҳифзи шаъну шараф, номусу сиришти худ пайваста устуворона истодагарӣ намояд. Ҳангоме, ки инсон ѓуломи дигарон аст ў шахсият шуда наметавонад, чунки ихтиёр дар даст надорад ва комилҳуқуқ нест, ҳамзамон ҷисману рўҳан аз ҷониби дигарон идора карда мешавад. Ҳамчунин ў шахсият ва субъекти ҷомеаи инсонӣ буда наметавонад. Соҳибистиқлолиии миллат низ ҳамин мазмунро дорад. Яъне миллат вақте соҳиби давлати худ нест ва ё соҳибистиқлол нест ў наметавонад рушд кунад, чунки ихтиёр надорад аз манфиатҳои миллии худ ҳифз кунад. Дар ин баробар шинохти миллат низ ҳамчун субъекти байналмилалӣ аз байн меравад ва дар муносибатҳои байналмилалӣ аз номи ў дигарон сухан мегуянд ва тақдири ўро дигарон ба таври худ ва хостаи худ ҳал менамоянд. Ин омил боиси аз байн рафтани хотираи фарҳангӣ ва таърихии миллат мегардад, ки дер ё зуд худи миллат низ аз байн меравад. Ҳангоме, ки миллат ихтиёр надорад, яъне соҳибистиқлол нест, ў зертобеи дигар миллату давлатҳо мегардад. Дар ин ҳолат миллатро дигарон ба нафъ ва амалӣ намудани ҳадафҳои худ истифода менамоянд. Ин маънои онро дорад, ки вақте шахс ва ё миллатро дигарон истифода мебаранд ў субъект нест, балки ба монанди ашёест, ки ниёзҳои дигаронро қонеъ мегардонад. Яъне истиқлолият шараф ва номуси ҳар як миллати озодандеш ва соҳибхираду соҳибэҳтиром аст. Истиқлолият рамзи саодати миллат ва давлати соҳибихтиёри миллӣ нишонаи пойдориву бақои он мебошад. Зеро дар дунёи пуртазоди муосир фақат миллате соҳиби ному иззат шуда метавонад, ки истиқлоли воқеӣ ва давлати озоду мустақили хешро дошта бошад.Ин нуқта гувоҳи он аст, ки роҳи ягонаи ҳифзи шарафу номус ва дар маҷмўъ сиришту ҳастии мо ин ҳифзу гиромидошти истиқлолиятӣ давлатӣ мебошад.
Таърих собит намудааст, ки ба даст овардани истиқлолият кори бисёр душвору заҳматталаб мебошад, вале ҳимояи пирўзиҳо ва дастовардҳои истиқлолият кори аз он ҳам душвортар аст. Ин шаҳодати он аст, ки насли гузашта ва имрўзи кишвар бо ҷонбозиҳо ва заҳматҳои зиёд Истиқлолият ба даст оварда тақдири миллатро ба дўши худ гирифтанд ва давлату миллатро ба шоҳроҳи бунёдкорию созандагӣ ва музафариятҳои ҳаётӣ ҳидоят намуданд. Аммо вазифаи душвору пуршараф таҳким, ҳимоя ва таъмини абадияти пойдории давлати соҳибистиқлол аст, ки ба зиммаи насли ҷавон аст ва ин масъулиятро бояд дарк кард. Насли ҷавон ҳақу ҳуқуқи хато кардан ва аз худ дур кардани масъулиятро надоранд, чунки барои ба даст овардани ин неъмат фарзандони фарзонаи миллат ҷонбозиҳо намудаанд, садҳо модарони тоҷик ашки ҳасрат рехтаанд, садҳо нафари дигар ба туҳмати душманону бадхоҳон ва нотавонбинони миллат гирифтор гардида, умри худро дур аз оилаю фарзандон ва волидайну наздикон дар зиндонҳо сипарӣ намудаанд, ки инро хуб бояд дарк кард.
Дар ин росто, қабл аз ҳама мо ҷавонон дарк бояд кунем, ки истиқлолият волотарин ва боарзиштарин дастоварди миллати мо дар масири даҳ асри охир мебошад. Тоҷикистон маҳз ба шарофати истиқлолият ҳамчун узви баробарҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ эътироф гардид ва дар харитаи сиёсии дунё бо ҳама махсусиятҳои давлатдории муосир арзи ҳастӣ намуд.
Ҷ.Ҷӯрахонзода, муовини Раис-роҳбари Дастгоҳи 
КИ ҲХДТ дар ноҳияи Исмоили Сомонӣ                            

 


2020-10-08 14:34:12    21    Муфассал...


ЭМОМАЛӢ РАҲМОН БА МИЛЛАТ ОЗОДӢ, БА ДАВЛАТ ОБОДӢ, БА КИШВАР ПЕШРАВӢ ОВАРД

Сарваре, ки тавассути хизматҳои фидокорона оташи ҷанги дохилиро хомӯш кард. Роҳбаре, ки бо шарофати сиёсати дурандешонаи хеш ба Тоҷикистон сулҳ овард, Пешвое, ки тавассути сиёсати созандаю бунёдкоронааш барои Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон заминаи устувор гузоштанд. Президенте, ки  бо донишмандию фарҳангсолорӣ ҷашнҳои миллӣ, анъанаҳои аҷдодиро дар арсаи ҷаҳонӣ муаррифӣ кард. Роҳбаре, ки бо ояндабиниву созандагӣ ва бунёдкорӣ Тоҷикистонро обод кард. Шахсияте, ки бо ғамхорӣ, дилсӯзӣ ва хислатҳои бузурги мардуммеҳварӣ дастгири камбизоатону  ҳамдарди ниёзмандон гашт. 
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар тамоми давраи фаъолият худ тавонистанд, ки Тоҷикистонро аз вартаи нобудӣ раҳо бахшида, ба як давлати тинҷу осуда, соҳибмақому пешрафта табдил диҳанд. Сарвари давлат бо бунёдкориву созандагӣ ва бо саҳмгузорӣ дар ҳалли мушкилоти глобалӣ тавонистанд, ки дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун як кишвари соҳибтамаддун муаррифӣ созанд. Маҳз талошҳои шабонарӯзии Пешвои миллат буд, ки моро имрӯз ҷаҳониён мешиносад, эътироф мекунад ва дӯсту бародар медонанд.
“Барои рушди устувори иқтисодӣ ва зиндагии шоистаи мардум”. Таҳти ин унвон Барномаи пешазинтихоботии номзад ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон пешниҳод шудааст, ки дурнамои ҳафт соли оянда (2021-2027) дарбар гирифта, муҳимтарин масъалаҳои ҷомеа ва ҳалли мушкилоти иқтисодиву иҷтимоӣ, сиёсиву фарҳангӣ ва ба дигар ҷабҳаҳои бузурги созандагиву бунёдкорро дарбар мегирад. 
Агар мо марҳилаҳои ин давраро дар 7 соли охир таҳлил карда бароем, пешравӣ ва натиҷаҳои афзалиятнок дар ҳама соҳаҳои кишвар бараъло мушоҳида мегардад. Дар ин замон ҳаҷми маҳсулоти дохилӣ ду баробар зиёд шуда, истеҳсоли маҳсулоти саноати 2,7 баробар, кишоварзӣ 1,5 баробар ва савдо 2 баробар зиёд шудааст. Баланд шудани ҳаҷми маҳсулоти дохилӣ ва таъмини аҳолӣ ба он яке аз масъалаҳои асосӣ ва натиҷаи пешрафти зиндагии мардуми кишвар аст, ки дар маҷмӯъ, истеҳсоли он ба ҳар сари аҳолӣ аз 5 ҳазор сомонии соли 2013 то 8,8 ҳазор сомонӣ (дар соли 2020) расонида шуд. 
Сохтмони корхонаҳои истеҳсолӣ. таъмини аҳолӣ ба ҷойи кори доимӣ ва баланд бардоштани музди меҳнат яке аз самтҳои муҳими пешрафти давлат ва ҷомеа аст. Дар давраи ҳафт соли охир дар кишвар 1200 корхонаи нави истеҳсолӣ, чандин иншооти таълимӣ, ҷашниву фароғатӣ сохта, ба истифода дода шуд. Ва ҳамасола 150 ҳазор ҷойи кори доимӣ ва мавсимӣ таъсис дода шуда, шумораи муҳоҷирони меҳантӣ кам гашта, музди меҳнат 2,4 фоиз зиёд гардид. 
Тамоюли дигаре, ки аксарияти кишварҳои ҷаҳонро ба ташвиш овардааст, камбизоатӣ ва сатҳи пасти зиндагии мардум аст, ки ин раванд ба ҳама соҳа таъсири манфии худро расонида метавонад. Хушбахтона, бо талошҳои бепоёни Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар кишвари мо сол то сол сатҳи камбизоатӣ коҳиш ёфта, дар ҳафт соли охир он аз 38,3 фоиз то ба 26,3 расонида шуд. Инчунин, дар ин давра буҷети давлат аз 12 миллиард сомонӣ то 23,6 миллиард сомонӣ афзоиш ёфта, сармоягузорӣ ба соҳаҳои энергетика, нақлиёт, манзилҳои истиқоматӣ ва бунёди роҳҳо бамаротиб зиёд гардид. 
Дар ҷомеаи ҷаҳонӣ сайёҳӣ яке аз даромадноктарин соҳа ба ҳисоб рафта, барои пешрафти иҷтимоӣ ва иқтисодии давлат мусоидат мекунад. Имрӯз Тоҷикистони мо низ дар соҳаи сайёҳӣ тараққӣ карда, ба комёбиҳои бузург ноил гашта истодааст. Бо дастгирӣ ва ҳидоятҳои Пешвои миллат тамоми ноҳия ва деҳоти кишвар рушд карда, ҷалби сайёҳон сол то сол зиёд мегардад. Бо мақсади беҳбуд бахшидани вазъи иҷтимоию иқтисодии кишвар солҳои 2019-2021 ҳамчун Солҳои рушди деҳот, сайёҳӣ ва ҳунарҳои мардумӣ эълон гадид, ки бори дигар бахши сайёҳии кишварро вусъат мебахшад. 
Истиқлолияти давлатӣ яке аз бузургтарин ва муқаддастарин ҷашни миллӣ ва дастоварди беназири кишвар аст, ки айни ҳол мо дар арафаи 30- солагии ин ҷашни бузурги миллӣ қарор дорем. Аз ин рӯ, корҳои ободониву созандагӣ ва бунёди муасиссаву иншооти ҷашнӣ дар тамоми манотиқи ҷумҳурӣ бомаром идома дошта, дар назар аст, ки то соли 2021 дар мамлакат 20 ҳазор иншооти иҷтимоиву истеҳсолӣ ва сайёҳӣ сохта, мавриди баҳрабардорӣ қарор дода шавад. 
Пешвои миллат дар ҳафт соли охири давлатдорӣ тавонист, ки барои ҳар як сокини мамлакат зиндагии шоиставу шароити беҳтарро муҳайё созанд ва барои пешрафти иқтисодиёти мамлакат як қатор ҳуҷҷатҳои дахлдор қабул намуда, дар амал тадбиқ гардонад. Аз ҷумла, “Стратегияи баланд бардоштани сатҳи некуаҳволии мардуми Тоҷикистон барои солҳои 2013 - 2015”, “Барномаи миёнамуҳлати рушди Ҷумҳурии Тоҷикистон барои солҳои 2016 - 2020” ва дигар барномаҳои давлатие, ки барои ояндаи Тоҷикистон заминаи устувор гузоштанд. 
Имрӯз иқтисодиёти кишвар дар марҳилаи тараққиёт қарор дошта, пешравиҳо дар ҳар як соҳа ба чашм мерасанд. Дар баробари ин, “Стратегияи миллии рушди Ҷумҳурии Тоҷикистон барои давраи то соли 2030” амалӣ шуда истодааст.
Имсол низ Эмомалӣ Раҳмон номзад ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҲХДТ пешбарӣ гардида, Барномаи пешазинтихоботии номзад вобаста ба самтҳои гуногун дар давраи то 7 сол аз соли 2021 то 2027 пешниҳод гардидааст. Дар барномаи мазкур зикр шудааст, ки мо дар ҳафт соли оянда мақсад гузоштем, ки рушди устувори иқтисоди миллиро таъмин намоем, дар доираи татбиқи ҳадафи саноатикунонии босуръат бо ҷалби бахши хусусӣ корхонаҳои истеҳсолии нав бунёд кунем ва истеҳсоли маҳсулоти ба рақобати бозор тобовар ва ба содирот нигаронидашударо ба роҳ монда, тамоми иқтидорҳои мавҷударо дар ин самт сафарбар созем. Ҳамзамон, қайд гардидааст, ки соҳаҳои саноат, кишоварзӣ, энергетика, нақлиёт, илм, маориф, фарҳанг, тандурустӣ ва бахшҳои дигарро беҳбуд бахшида, ба сокинони мамлакат барои расидан ба зиндагии шоиста имконияти бештар фароҳам созем. 
Боварии комил аст, ки муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бори дигар дар ин сабқат пирӯз гашта, пешравӣ ва дигаргуниҳо дар самтҳои муҳими хоҷагии халқ дучанд шуда, Тоҷикистони мо тавассути роҳбарии ин фарзанди фарзонаи кишвар боз ҳам ободу зебо гашта, ҳамчун як кишвари босуръат пешрафта ва идеалӣ шинохта мешавад.

Умедҷони КАРИМХОН,
“Мароми пойтахт”


2020-10-08 14:25:32    44    Муфассал...


Ватан ифтихору саодатмандии мост

Бузургтарин дороии ҳар шахс Ватан аст. Бо Ватан, бо ҳастиву шаҳомати он ҳар яки мо ифтихормандем. Калимаҳои Модар ва Ватан бо ҳам тавъаманд. Беҳтарин суханон дар бораи Ватану Модар гуфта мешаванд, самимонатарин сурудҳо дар васфи онҳо, ҷиддитарин иқдом иртибот бо Ватан – Модар дорад. Касе, ки ватанашро дӯст медорад, як лаҳзае аз домони пурмеҳри ӯ дур буда наметавонад, агар дур бошад ҳам, ҳамеша бо ёди Ватан аст.

Ватан сари болои мо, суруру нишоти мо, ифтихору саодатмандии мост. Дар саросари олами паҳновар ҷойгоҳе ба ҷуз Ватан гуворотару мақбултар нест барои ҳар инсон. Маҳз дар оғўши муҳаббатбори Ватан кас осуда нафас мекашад, дар амнияту офият ва эмин аз ҳама гуна дарду балоҳост. Мо хушбахт ҳастем дар домони Ватан - Ватане, ки обод ҳасту озод, шукуфон ҳасту мардумаш хандону шукргузори сулҳу ваҳдат. Суханони пурҳиммати Асосгузори сулњу вањдати миллї - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муњтарам Эмомалӣ Раҳмон дар қалбамон садо медиҳад: “Мо бузургтару арзишмандтар  аз Ватан сарвате надорем. Бояд ин сарвати волою яктои худро бипарастем ва ҳифз намоем. Тоҷикистон Ватани мост, мо бо он мефахрем ва мекӯшем, ки он ҳамеша ободу зебою пешрав бошад”. 

Воќеан њам, Тоҷикистони мо беҳамтост, ҳамагон онро бо ҷон дӯст медорем ва аз забон шоир нидо мекунем:

Олам ҳама ҷо азиз, лекин бар ман,

Модар яктост, Тоҷикистон яктост

Имрӯз мо хушнуду сарфарозем, ки модари яктои мо аз қабзаи ҳама вобастагиҳову итоатмандиҳо ва ҳукмфармоёни беруна вораставу ба истиқлолияти воқеӣ расидааст.  Он истиқлолияте, ки гузаштагони пурармони мо садсолаҳо орзуяш мекарданд, барои расидан ба он талош меварзиданд. Истиқлолияти Ватан рўҳи ниёгонамонро шод кард, муқаддасоти миллатро эҳё намуд ва халқи тамаддунофари тоҷикро ба ҷаҳониён муаррифӣ намуд.

Истиқлолият сарчашмаи бахту саодат, хайру баракат ва файзу нусрат аст. Истиқлолияту ваҳдат аст, ки дар ватанамон сулҳ пойдору устувор ва рафоқату ҳамдилӣ шиори он шуда. Мавриди зикри хос аст, ки ин неъмати бебаҳо насибамон бемонеаву мамониатҳо нагардид. Истиқлолият дар заминаи шадидтарин лањзаҳо ва мудҳиштарин айёме ба даст омад, ки иддае одамон бо кинаву адоват муқобили ҳам сангар гирифта, барои ба даст овардани ҳадафҳои худ аз ҳеҷ як амали нопок рӯй намегардонданд. Лаҳзаҳои даҳшатноке буданд, ки мардум ба оянда умед надошт, ватану халқ дар вартаи ҳалокат қарор доштанд. Бо лутфи Яздон ақли солим чорасоз шуду фарзанди фарзонаи миллат Эмомалӣ Раҳмон чун ҷавонмарди ватандӯсту сарсупурдаи миллат ин Ватану халқи азиятдидаро чун киштии наҷотбахши Нуҳ ба соҳили мурод баровард. 

Марҳилаи эҳёи миллати тоҷик аз Иҷлосияи XVI  Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз ёфт. Маҳз бо шарофати Иҷлосияи тақдирсоз Ватану миллати мо сарвари сазовору Пешвои  арзандаи худро пайдо намуд.

Баробари бар дӯш гирифтани вазифаи сарварии ҷумҳурӣ ин шахсияти номбардор ва фарзанди ҷоннисори миллат баҳри ҳифзи истиқлолияти Ватан ва якпорчагии он иқдомоти хирадмандонаву ватанпарастонае намуда, оташи фоҷеабори шаҳрвандиро хотима бахшид ва дар дилу дидаи мардум ҷой гирифт, сазовори сипоси миллат гардид. 

Халқи шарифу меҳнатдӯсти тоҷик аз нахустин рӯзҳои истиқлолият барои ободию шукуфоии ватанамон саъю талош варзиданд.

Дар баробари ин фарзандони нохалафе баромаданд, ки ба Ватану миллати худ носипосӣ намуда, нону намаки халқи худро пос дошта натавонистанд, фирефтаи иғвогарону нотавонбинон гардиданд ва ба хиёнаткорӣ даст заданд. Вале тирашон чун њамеша ба хок мехӯрд ва ба мақсадҳои нопокашон намерасиданд.

Мо аҳли ҷомеа, хусусан омўзгорон бояд дар тарбияи ватандӯстии насли наврасу ҷавонон саҳмгузор бошем, зеро тарбияи насли наврас дар рӯҳияи ватандӯстиву худшиносии миллӣ барои таҳкими сулҳу амният ва пешравии Ватани азизамон омили басо муҳим ва зарурист.   

Мунира Иматшоева, дотсенти кафедраи филологияи англиси ДДЗТ ба номи Сотим Улуѓзода

 


2020-10-08 14:19:35    20    Муфассал...


ВОХӮРӢ БО СОКИНОНИ ШАҲРАКИ 65

7 октябри соли равон тибқи нақшаи Кумитаи иҷроияи ҳизбии шаҳри Душанбе оид ба мулоқоту вохўриҳои хона ба хона, рў ба рў ва кўча ба кўчаи гурўҳҳои таблиғотӣ оид ба таблиғу ташвиқи Барномаи пешазинтихоботии номзад ба мансаби Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар ҳудуди шаҳраку маҳаллаҳои шаҳри Душанбе бо интихобкунандагон дар шаҳраки 65 ноҳияи Фирдавсӣ вохӯриву мулоқот баргузор гардид. Дар он оид ба дастовардҳои замони соҳибистиқлолӣ, татбиқи барномаи пешазинтихотӣ барои солҳои 2013-2020, барномаи пешазинтихоботии номзад аз ҲХДТ барои солҳои 2020-2027 ва дигар масоили мубрам изҳор назар карда шуд.


2020-10-08 13:57:22    17    Муфассал...





Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор», солҳои 2018-2028




ВИДЕОПОРТАЛ

Ҳамаи видео



ТАҚВИМ

ПнВтСрЧтПтСбВс