МАРОМИ ПОЙТАХТ



Навидҳо

ВАҲДАТИ МИЛЛӢ - МАҲСУЛИ АНДЕШАИ МИЛЛӢ

              Ваҳдат-беҳтарин неъмат, орзуву армон, таҳкими давлат, наҷоти миллат, рушди босубот, нумўи даврон, ҳастии инсон дар ҳар давру замон аст. Ваҳдат дар фарҳанги мардуми форсу тоҷик маънои ягонагӣ, иттифоқ, дўстӣ ва сулҳу оромиро инъикос мекунад. Ҳар нафаре, ки аз ин маънои воло кор бигирад, сазовори эҳтироми халқ, ҷомеа ва давлат мегардад. Берун аз ҳудуди мафҳуми ваҳдат, дар инсонҳо худкомаву худхоҳӣ ба кор меояд.  Яъне, берун аз марзи Ваҳдат ҳар касе пой гузорад, дар баробари тинати бандагиву ғуломӣ рушд мекунад. Ба атрофиён бо назари шубҳа менигарад. Аммо Ваҳдат таҳкимгари муҳаббати байни инсонҳост. Ваҳдат аст, ки одамӣ дар пайи кору пайкору эҷод аст, дар пайи рушду такомул мебошад. Ваҳдат аз қалби инсонҳо кинаву адоват, тарсу ҳарос, беномусиву номардонагиро бадар месозад. Ваҳдат аст, ки инсоният ба таърихи дури хеш менигараду аз як батн пайдо шудани бани одамро эҳсос мекунад ва то андозае аз дигар рафторҳои ноҷавонмардӣ дурӣ меҷӯяд.

             Нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон самараи талошҳои беназир буд, ки баъди 7 музокирот бо мухолифин 27 июни соли 1997 дар шаҳри Москва вохурии 8-умини тоҷикон баргузор шуд.  Тарафҳои ба ҳам зид якдилона баҳри таъмини ояндаи дурахшони миллат ба Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон имзо гузоштанд.    

          Аз рўзи ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ 22 сол сипарӣ гашт, ки ин санаи сарнавиштсоз бо заҳмату талошҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Раиси Шўрои марказии Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва иродаи матини мардуми Тоҷикистон рўйи кор омад.

         Ҷангу низоъҳои хунини шаҳрвандӣ боиси ҳисороти зиёди моливу ҷонӣ гардида, шуълаҳои охирини умед ба ояндаи нек дар дили одамон хомўш мегардид ва ба якпорчагию ҳастии миллати тоҷик таҳдид мекард.

         Таҳти Сарварии сиёсатмадори варзида, сардори донову тавонои мардуми азиятдидаи тоҷик дар пайвастагӣ заминаи сулҳи миллиро матраҳ намуда, барои таҳкими ҳокимият ва давлат шароити мусоид муҳайё намуд. Гурезаҳо ва муҳоҷирони иҷбориро ба ватан баргардонид ва дар роҳи бунёди ҷомеаи навини демократӣ қадамҳои устувор ниҳод ва  бо камоли инсонӣ роҳ ба самти шинохти аслии хеш бикшод.

          Нияти неки Сарвари давлати тоҷикон дар марҳилаи душвору сарнавиштсоз, ки дар доираи риояи андешаҳои миллӣ, анъанаю суннатҳои мардумӣ ва дину эътиқоди халқ роҳандозӣ гардида буд, дар муддати кўтоҳтарин мардумро ба ҳам оварда  назди ҷаҳониён эътибор ва шаъну шаҳомати миллати тоҷдорро аз нав эҳё намуд.

     Бори нахуст рўзи 29 сентябри соли 1993 садои Тоҷикистон чун давлати мустақил ва як ҷузъи комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ аз минбари баланди Маҷмааи умумии СММ бо овози Садри муаззами давлат садо дод, ки бузургтарин ва нодиртарин дастоварди Пешвои миллат буд. Ин ҳуҷҷати сарнавиштсози аҳамияти бағоят бузурги таърихӣ дошта, дар ҳаёти ҷамъиятию сиёсии кишварамон нақши муҳимро доро мебошад ва дар байни мардуми ҷумҳуриву арсаи байналмилалӣ баҳои баландро сазовор гашт. Роҳбарону сиёсатмадорони давлатҳои гуногуни ҷаҳон ба “Аҳдномаи ризоияти ҷомеаи Тоҷикистон” баҳои баланд дода, онро ҳамчун як иқдоми ҷиддӣ дар роҳи ба даст овардани сулҳу оромӣ ва ваҳдат на танҳо дар Тоҷикистон, балки дар тамоми минтақаҳои ҷаҳон арзёбӣ намуданд.  Мардуми кишвар ин санади таърихиро чун қадами нахустин ва калидӣ баҳри расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ меҳисобанд.

                           Пойдор гаштани сулҳу оромиро дар кишвар касе бовар надошт. Дар ин хусус собиқ котиби генералии СММ Кофи Анан чунин ибрози акида намудааст: «Тоҷикистон барои бисёр мамлакатҳои дигар дар ҳалли муноқишаҳои дохилӣ сабақи беназир дод. Фикр мекунам, ки ин саҳми Тоҷикистон дар роҳи эҷоди сулҳ мебошад».

                           Аз ин ки тоҷикон боз мисли қатраҳо ба ҳам омаданд, дар ин хусус кишваршиноси рус Н. Павлол чунин мегуяд: «Мо акнун шоҳиди эҳёи ин миллати ҷонсахт, боистеъдод, яъне тоҷик хастем…. Дар дунё кам миллате пайдо мешавад, ки чунин зарбаҳоро таҳаммул карда бошад.   Тоҷикон аз ҳама ақвоми дигар ҷонсахттаранд.  Қадре фурсат кофӣ буд, ки онҳо дубора ҷон бигиранд ва эҳё шаванд…»

           Ваҳдат ва сулҳи умумибашарии Тоҷикистон ҷонибдории мамлакатҳои ҳозиразамони берунмарзӣ мавқеву мақоми онро дар миқёси ҷаҳон овозадор менамояд. Имруз иттифоқӣ ва ҳамдилии халки тоҷик мавриди омўзиши Созмони Миллали Муттаҳид ва бисёр ташкилотҳои олам гардидааст. Худшиносӣ ва худогоҳии миллӣ гўё пандест аз гузаштаи дурру пешрафти маънавиёти кишвар. Танҳо бо роҳи ваҳдат якдигарфаҳмӣ, истиқлолияти кишварро муҳофизату пойдор ва ягонагии мардумро устувор карда метавонем. Танҳо дар сурати ваҳдат душвориҳо ва монеаҳо паси сар мешаванд, рузгори мардум рў ба беҳбудӣ меорад. 

           Ба ақидаи Пешвои миллат-Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти мамлакат Эмомалӣ Раҳмон: «Ҳар кассе, ки ниҳоле сабзонда бошад, медонад, дарахт соле як маротиба ҳосил медиҳад. Аммо ниҳоле низ ҳаст, ки ҳамеша меваи ширин ба бор меорад. Мо меваи ширину сабзонидаамонро чашидем, ҷомеаи мо аз он баҳравар гардид, мо ҳаргиз роҳ намедиҳем, ки дигар теша ба решаи он расад».

          Дар ҷои дигар Ҷаноби Олӣ ваҳдатро чунин шарҳ додаст: «Ба ибораи дигар, Ваҳдати миллӣ маҳсули андешаи миллии мост. Зеро маҳз андеша ва ҳуввияти миллӣ мардуми соҳибфарҳангу тамаддунсози тоҷикро водор сохт, ки сулҳу ваҳдатро барқарор карда, якпорчагии марзу буми кишварро ҳифз намояд ва миллатро аз парокандагӣ эмин дошта, барои рушди давлати соҳибихтиёри худ шароити мусоид фароҳам оварад».

          Маҳз бо кушишҳои пайгиронаи Президенти кишвар миллати парешон сарҷамъ омад, мамлакат обод шуд, пеш рафт, гул-гул шукуфт ва имруз дар чеҳраи ҳар фарзанди тоҷик нишоту хурсандист, ваҳдату сулҳ падидор аст.

          Муҳимтарин дастоварду комёбиҳои мамлакат натиҷаи талошҳои пайгирона, фидокорона ва қаҳрамононаи Президенти кишвар буд, ки дар интиҳои асри ХХ мардуми кишвар аз фоҷиаи миллӣ раҳоӣ ёфта, миллати тоҷик баъд аз ҳазор сол дар роҳи давлатдории миллӣ ба дастовардҳои бузурги таърихӣ ноил гардида, ба ояндаи нек бо мардуми шарифи кишвар дар мамлакат марҳилаи бунёдкориро оғоз   намуд.

             Маҳз Ваҳдати миллӣ буд, ки Тоҷикистон дар соҳаҳои мухталифи ҳаёти ҷамъиятӣ ба дастовардҳои назаррасе ноил гардид, ки ин дар ҳаёти ҷавонони кишварамон басо равшан аст.

            Аз ҷумла қабул гардидани Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи сиёсати давлатии ҷавонон” 13 марти соли 1992, Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  аз 23 майи соли 1997 “Дар бораи тадбирҳои беҳтар намудани кор бо ҷавонон”  ва дар хамин замина таъсис дода шудани  Кумитаи кор бо чавонони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон  қабул гардидани Барномаи миллии «Ҷавонони Тоҷикистон барои солҳои 1999-2000», таъсис додани ҷоизаи  Исмоили  Сомонӣ,  Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  Эмомалӣ  Раҳмон “Дар бораи таъсиси стипендияҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  барои хонандагони мактабҳои таҳсилоти ҳамагонӣ,  литсейҳо,  гимназияҳо,  омӯзишгоҳҳои касбӣ-техникӣ,  техникумҳо ва  коллеҷҳо”  баъди танафусси сесола аз нав эҳё  шудани рўзномаи  “Ҷавонони Тоҷикистон”, 23 май эълон гардидани Рўзи  ҷавонони Тоҷикистон доир гаштани фестивалҳои  ҳамасолаи  дўстии  ҷавонон, аз ҷумла соли 1997 дар вилояти Суғд,  соли 2000  дар Бадахшон,  соли 2001 дар шаҳри  Душанбе, соли 2002 дар вилояти Хатлон,  соли 2003  фестивали дўстии чавонони Тоҷикистону  Қирғизистон,  соли 2004  дар шаҳри Душанбе,  соли 2004 фестивали дуюми дустии ҷавонони Тоҷикистону  Қирѓизистон дар Ҷумҳурии Қиргизистон,  соли 2005  дар вилояти Бадахшон,  соли 2006 дар шаҳри Душанбе,  соли 2007 дар вилояти Суғд  шаҳодати  раднопазири дар солҳои истиқлолият  ба  амал омадани тағийроти  кулӣ  дар ҳаёти  ҷавонони  кишвар мебошанд.

         Президенти  кишвар  Эмомалӣ  Раҳмон  зимни  вохӯриҳои чандин каратаашон,  ки 2 феврали соли 1993,  4 сентябри соли 1993  ба муносибати дувумин солгарди Истиқлолияти Тоҷикистон, 17 марти соли 1994 дар нахустанҷумани  Иттифоқи  ҷавонони Тоҷикистон,  23 майи соли 1997,  16 майи соли 1998 зимни вохурӣ бо ҷавонони лаёқатманди  Ҷумҳурӣ,  21 майи соли 2005 вохӯрии навбати бо ҷавонони Ҷумҳурӣ, 30 августи соли 2005 ҳангоми вохурӣ  бо ҷавонони фаъол ва донишҷуёни мактабҳои олӣ  ва миёнаи махсуси вилояти  Суғд  дар варзишгоҳи  Хуррамшаҳри  шаҳри  Хуҷанд баргузор гардиданд,  муҳимтарин  муаммову проблемаҳои  ҳаёти  ҷавононро баррасӣ  намуданд. Ин вохӯриҳо рамзи ояндасозиву ояндабинӣ ва дарки рисолати баланди ҷомеашиносӣ, инсонгароӣ ва худшиносиву худогоҳии ҷавонони кишвар гардиданд. Муҳимтарин масъалае, ки дар суханрониҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон таъкид гардид, дарки моҳияти Истиқлолияти давлатию Ваҳдати миллӣ аз ҷониби ҷавонон, гиромидошт ва эҳтироми арзишҳои миллӣ аз қабили арзишҳои   давлатӣ, забони модарӣ, ҳимояи марзу буми кишвар ва огоҳ будани ҷавонон аз таъриху фарҳанги миллат мебошад.

           Президенти кишвар, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон соли 2017-ро Соли ҷавонон эълон намуданд, ки мақсад аз он татбиқи босамари сиёсати давлатии ҷавонон мебошад.

           Ҳоло ёфт мешаванд, баъзе  ҷавононе, ки ваҳдати миллӣ ва сулҳу салоҳро дар Ҷумҳурии азизи мо нодида гирифта, шомили ҳар гунна равияҳои ба мардуми мо бегона мегарданд. Сарвари хирадманди мо, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сари вақт бобати ба Ватан баргардонидани ҷавонони гумроҳу ноогоҳ ва онҳое, ки дар мактабҳои олии давлатҳои исломӣ таълими динӣ мегиранд, иқдом намуданд. Барои ҳамин зарур аст, ки мо ҷавонон худшинос бошем, аз фарҳангу маърифати миллии худ кор гирем, дастуру маслиҳатҳои Сарвари оқилу   хирадманди кишварро сармашқи кори ҳаррўза қарор диҳем. Баҳри ҳимояи миллату фарҳанги миллӣ камари  ҳиммат  бандем.

             Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониашон таҳти унвони “Худшиносӣ омили ваҳдату якдилист” чунин иброз доштанд: “Яке аз ҳадафҳои ҳукумати Тоҷикистон аз он иборат аст, ки Ваҳдати воқеии миллиро ҳамчун ҷавҳар ва пойдевори устувори давлати миллӣ таъмин созад. Шукр, ки мо имруз соҳибватан ҳастем, давлати навро асос гузоштем ва масъулияти давлатдориро ба дасти худ гирифтем. Сулҳу субботе, ки бо мушкилоти зиёд ба даст омад, баёнгари фалсафаи сулҳофарии тоҷикон, субботу оромии сиёсӣ, яъне модели нави ҳалли низоъҳо-модели тоҷикӣ дар арсаи байналмилалӣ нақши калон дорад, ки имрӯз ҷаҳониён аз ин модел истифода менамоянд. Раванди бунёди давлати миллӣ ва эъмори ҷомеаи демокративу ҳуқуқбунёд баъд аз имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ барои мо маънои тозаро касб намуд”.

            Ваҳдати миллӣ ё ягонагии миллии худро ба сифати як ҷузъи миллат амиқан дарк кардан, ҳифзи онро вазифаи шахсии худ ва тамоми ҷомеа донистан, дар роҳи татбиқи марому мақсадҳои миллат саъй кардан аст. Муссалам аст, ки чунин эҳсосот бояд дар замири ҳар як сокини мамлакатамон, сарфи назар аз мансубияти мазҳабӣ ҷой дошта бошад ва барои ташаккули ифтихори ватандории онҳо мусоидат намояд. Маҳз дар замони соҳибистиқлолӣ Ассамблеяи Генералии Созмони Милали Муттаҳид қатъномаҳоро оид ба Рўзи байналмилалии Наврўз, Соли оби тоза, даҳсолаи байналмилалии «Об барои ҳаёт», даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор» дар давраи солҳои 2018-2028 қабул карда, пешниҳодҳои Сарвари муаззами кишвари моро ҷонибдорӣ намуд, ки ин барои дар арсаи байналмилалӣ баланд гардидани нуфузи давлати тоҷикон аҳамияти оламшумур дорад.

           Мо, миллати сарбаланди тоҷик таҳти роҳбариву роҳнамоии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бунёди давлати соҳибистиқлолро аз ҳамин меҳвари  худшиносӣ, яъне Ваҳдат оғоз намудем ва бо ҳамин аҳду паймон ба сўи олами фардо бо иродаи қавӣ, зур дар каф, аҳд дар дил, ақл дар  сар  гом мебардорем ва бо ҳамин пиндори созандаву оҳанги Ваҳдати миллӣ барои насли  оянда  заминае фароҳам меорем, ки орӣ аз дурўғу кина, найрангу тазвир ва худнамоиву бегонапарастӣ  бошад.

 

 

Раҳмонов Ҷасур –мутахассиси  шуъбаи таблиғот

ва иттилооти Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар  ноҳияи Исмоили Сомонӣ

 

 

      

 

      

 

 


2019-06-26 15:33:11    414    Муфассал...


ФЕСТИВАЛ-ОЗМУНИ “БОНУИ БОМАҲОРАТ”

Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар ноҳияи Шоҳмансур дар ҳамбастагӣ бо Кумитаи иҷроияи ибтидоии “Обрасон” Фестивал-озмун таҳти унвони “Бонуи бомаҳорат”-ро доир намуд. Дар он бахшҳои намоиши хӯрокҳои миллӣ, ҳунарҳои қадимаи гулдӯзӣ, кашидадӯзӣ, чакандӯзӣ, намоиши сайри чакан, рангорангии атлас, байтбарак ва қисмати фарҳангӣ иборат буд.

Бояд қайд намуд, ки барои иштироки фаъолона ва намоиши сатҳи баланд ҳамаи иштирокчиён аз ҷониби Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар ноҳияи Шоҳмансур бо Сипосномаҳо ва туҳфаҳои хотиравӣ қадрдонӣ карда шуданд.


2019-06-26 14:28:25    680    Муфассал...


ВАҲДАТИ МИЛЛӢ – ТОЛЕИ НАКӮИ МИЛЛАТ

        Дар ташкилоти ибтидоии “Мадади Сино” бо иштироки Гулаҳмадзода Зулфиқор Аҳмад - Раиси Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар ноҳияи  Шоҳмансур бахшида ба 22-юмин солгарди   Рӯзи Ваҳдати миллӣ маҷлиси умумӣ баргузор гардид.

        Гулаҳмадзода Зулфиқор Аҳмад зимни  суханронии худ зикр кард, ки Ваҳдати миллӣ пурарзиштарин дастоварди миллати тоҷик дар замони соҳибистиқлолии мамлакат ба шумор меравад, ки ин санаи воло 27 июни соли 1997 бо талошҳои хастанопазири Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омад. Бо гузашти 22 сол аз ба даст омадани Созишномаи умумии Истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар ҷомеа ҷойгоҳи хосаеро соҳиб аст.

     Бояд хотирнишон сохт, ки дар замони ҷаҳонишавӣ, бархурди абарқудратҳо, манфиатҷӯйии доираҳои алоҳида ва торафт мураккаб гардидани вазъи ҷомеаи  ҷаҳон  моро лозим аст, ки беш аз ҳарвақти дигар ба қадри сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва амнияти сартосарӣ бирасем.   Набояд фаромӯш кард, ки ба даст овардани Ваҳдати миллӣ барои тоҷикон саҳлу осон набуд. Кунун масъулияти қадр ва ҳимоя намудани ин дастоварди беназир ба души мост. Танҳо дар оинаи ваҳдат, сулҳу субот ояндаи дурахшонро дидан имкон дорад.
       Сипас,  миёни  Гулаҳмадзода  Зулфиқор  Аҳмад  ва  аъзоёни ташкилоти ибтидоӣ мубодилаи афкор сурат гирифт. Дар  фарҷом   аз фаъолияти    ташкилоти ибтидоии  “Мадади Сино”   дидан  намуданд.


2019-06-26 09:34:45    325    Муфассал...





ВИДЕОПОРТАЛ

Ҳамаи видео



ТАҚВИМ

ПнВтСрЧтПтСбВс