МАРОМИ ПОЙТАХТ



Навидҳо

Семинари муфиди амалӣ дар Дастгоҳи КИМ ҲХДТ

Бо ташаббуси Дастгоҳи Кумитаи иҷроияи Марказии Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар мавзўи «Таъсири шабакаҳои иҷтимоӣ ва усулҳои истифода аз он» барои кормандони ҳизбӣ семинари омўзишӣ доир гардид, ки дар кори он масъулиин кумитаҳои иҷроияи вилоят ва шаҳру ноҳияҳои тобеи марказ, аъзои ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон «Созандагони Ватан» ва устодони варзидаи соҳавӣ иштирок ва маърўза намуданд.

Чорабиниро муовини Раиси ҲХДТ Бобоҷониён Раънохон Маҳмудзода ифтитоҳ намуда, оид ба аҳамияти он, нақш ва иштироки фаъолонаи узви ҳизб дар ҳифзи амнияти иттилоотии кишвар ибрози назар намуд.

Муовини сардори Раёсати таъминоти иттилоотии Маркази тадқиқоти стратегии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Зубайдулло Давлатов дар мавзўи «Интернет ва шабакаҳои иҷтимоӣ: таъсири онҳо ба тафаккури ҷавонон дар раванди таҳкими давлатдории миллӣ» сухан карда, роҷеъ аб муҳимтарин масъалаҳои мавриди назар ибрози андеша кард.

Дар идомаи чорабинӣ номзади илмҳои филологӣ, медиатренер Илҳоми Ҷамолиён дар мавзўи «Ҷойгоҳи шабакаҳои иҷтимоӣ дар ҳаёти мо: таҳлили муқоисавӣ ва авлавиятҳо» дарси амалӣ гузашта, далелҳои мушаххасро оид ба таъсир, фоида ва зарари интернет ба таваҷҷуҳи ҳозирин ироа намуд.

Номзади илмҳои филологӣ, медиатренер Саидумрон Саидов оид ба «Технологияи истифодаи шабакаҳои иҷтимоӣ дар маъракаҳои сиёсӣ» баромад намуда, баъзе машваратҳои мушаххасро барои тақвияти фаъолияти ҳизбӣ пешкаш намуд.

Иштирокчиёни семинар аз ташкил ва баргузории он қаноатманд шуда, ташкили мунтазами чунин чорабиниҳоро ба манфиати кор арзёбӣ намуданд.


2019-06-24 13:46:05    273    Муфассал...


Падидаи ифротгароӣ миёни ҷавонон: омилҳо ва сабабҳо

      Инсоният аз замони пайдоиш то ба имрӯз дар раванди моҳиятан пуртазоди пешрафти иҷтимоӣ ва талош барои расидан ба ҳадафҳои худ як навъ ба муҳити зист вобастагӣ дорад. Ин ҳам бошад, кӯшиши даст ёфтан ба сарватҳои табиӣ, маъданҳо, заминҳои ҳосилхез, ҷагалҳо, рӯдҳо ва ғайра сабабгори аслии ҷангҳо миёни қавмҳо, нажодҳо, давлатҳо ва империяҳо будааст. Паҳнои дунё то ба имрӯз зиёда аз садҳо ҳазор ҷангҳоро дидааст. Шурӯъ аз замони ҷангҳои Миср, ки нахустин ҷангҳои маъмул дар таърих гардидааст, ҳадафи меҳвари ин ҷангҳо низ баҳри ба даст овардани сарвати кишварҳои дигар будаст.

      Қарнҳои гузашта бо оғозу анҷоми ҷангҳо миёни қабилаҳо, падиду нопадид гардидани империяҳо, аз ҷумла империяи бузурги Шӯравӣ, зери мустамлика даромадани қисме аз кишварҳо ва мустақил шудани онҳо, оғозу анҷоми ҷанги якуму дуюми ҷаҳонӣ, ҷанги сард миёни ду абарқудрат, тағйироти куллӣ ба харитаи ҷуғрофияи сиёсии ҷаҳон ворид намуд. Бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ ва поён ёфтани ҷанги сард, аҳолии сайёра умед ба хотимаи ҷангҳо ва пойдории сулҳ дар курраи заминро мекард, вале, мутаассифона, ҳодисаҳои қатлу ғорат ва манфиатҷӯйи инсоният дар шакли муосиру даҳшатбор ба мисоли ифротгароиву террористӣ рӯ ба афзунӣ ниҳод. Ҷаҳони имрӯза ба майдони тохтутозҳои падидаҳои номатлуби давр ба монанди ифротгароёну террористон мубаддал гардид.

      Аслан ифротгароӣ худ яке аз падидаҳои номатлуб аст, ки тамоми ҷаҳонро ба такон овардааст ва ин падидаи номатлуб на танҳо барои кишварҳо алоҳида ё минтақаҳои муайян, балки барои тамоми сайёра ва ҷомеаи осоишта хатари бузург дорад. Дар ҷаҳони имрӯза якчанд созмону ҳаракатҳои характери ифротиву террористӣ дошта, фаъолият менамоянд, ки аз ҳама дахшатбортарини онҳо ин созмони террористии ба ном «Давлати исломӣ», ҳаракати «Ҳизб-ут-Таҳрир» ҳаракати «Салафия» ва ТЭТ ҲНИ мебошад, ки хусусияти ифротии диниро ба худ касб намудаанд. Ифротгароӣ ба маънии дигар ғайриқонунӣ бесубот намудани ҷомеа ва сарнагун кардани давлат ба ҳисоб меравад. Заминаҳо ва омилҳои ба вуҷудоии ифротгароӣ гуногун буда, баъзан онҳо дар дохили як кишвари муайян зуҳур мекунанд ва гоҳе барои ривоҷи онҳо аз хориҷ дастгирии молиявӣ пайдо мекунанд. Ифротгароӣ вобаста аз хусусиёташ навъҳо ва шеваҳои гунонгунро доро буда, дар робита ба Шарқи Наздику Миёна ифротгароии динӣ ва маҳзабӣ бештар роиҷ ба назар мерасад.

     Мавриди ёдоварист, ки экстремизми динӣ дар доираи ислом низ мавҷуд буда, ҳар ҷое, ки он пайдо гардад, дар назди худ танҳо як мақсад мегузорад, бунёди давлати «Хилофат». Тибқи нақшаи пешакии таъсиси «Хилофат» аз ҷониби созмони даҳшатангези ба ном «Давлати исломӣ», аслан бар зидди кишварҳои низоми дунявӣ ва демократӣ равона гардидаву онҳоро бо роҳи зурӣ тобеи «Хилофат»-и худ намуданист. Ногуфта намонад, ки барои анҷом додани амалҳои носолими худ ба ин гурӯҳи даҳшатангез неруи ҷавон лозим меояд, маҳз ба ҳамин хотир онҳо ҷавононро бо ҳар роҳу восита ба доми худ меафкананд. Мутаассифона, имрӯзҳо низ бархе аз ҷавонони ноогоҳ ва гумроҳи мо ба якчанд амалҳои номатлуб, ба монанди ифротгароӣ ва хусумати мазҳабиро пайравӣ намуда, бо даъвати ашхоси иғвогару ҷиноятпеша барои иштирок дар муқовиматҳои мазҳабӣ мехоҳанд ширкат варзанд.

      Бояд тазаккур дод, ки ҳодисаи санаи 7-ум майи соли 2019 ба амал омада, яъне дар додгоҳи шаҳри Душанбе ба маҳкама кашидани як гурӯҳи дувоздаҳ нафараи муҳоҷирони кории тоҷик исбот намуд, ки то кунун чунин раванди муқобил ба амният ва манфиатҳои миллии Тоҷикистон миёни бархе аз ҷавонони гумроҳи мо бадбахтона ба назар мерасад. Аслан, омилҳо ва сабабҳои шомилшавии ҷавонон ба ҳаракату созмонҳои ифротӣ, ин муҳоҷирати меҳнатӣ, омилҳои динӣ, коста гардидани вазъи иқтисодӣ, бекорӣ, муҳити носолими оилавӣ, пайдо накардани мавқеи худ дар ҷамъият, фирефтаи дастгоҳҳои таблиғи ифротӣ содир намудани ҷиноят ва фирор аз адои ҷазо мебошанд. Аз мушоҳидаҳо маълум аст, ки вақтҳои охир нисбат ба солҳои пеш пайвастшавии ҷавонон ба созмонҳои ифротиву террористӣ кам гардидааст. Қобили қайд аст, ки чунин кирдорҳои ҷиноятпеша зидди амният ва манфиатҳои миллии мо буда, ҳимоя ва ё пешгирии он имрӯзҳо хусусияти умумимиллӣ пайдо кардааст.

     Тавре қайд гардид, омилҳои асосии гароиши ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ бештар ба раванди танзимнашудаи муҳоҷирати меҳанатӣ ва фаҳмиши нодурусти моҳияти дин вобаста мебошад. Дар бештари маврид онҳоро аз рӯйи надоштани саводнокии динӣ фиреб мекунанд. Дар умум, сабабу омилҳои ҳамаи ин иллатҳо аз тарбияи нодуруст намудани ҷавон вобаста мебошанд. Таҳлилҳо нишон медиҳанд, ки навобаста аз тадбирҳои муассири дар самти мубориза бо ифротгароӣ андешидашуда, ҳоло низ бетарафӣ миёни сокинон ба мушоҳида мерасад ва норасоии мутахассисони соҳаи педагогика ва равоншиносӣ низ як навъ мушкилиро дар роҳи муборизаҳои ҳамешагӣ ва муттасил эҷод мекунад. Тибқи сарчашмаҳо, имрӯзҳо дар қаламрави ҷумҳурӣ чунин мушкилоти усулӣ дар мубориза алайҳи ифротгароӣ мавҷуданд, ки роҳи ҳалли худро тақозо доранд:

      Якум, норасоии мутахассисони соҳаи педагогика ва равоншиносӣ имрӯзҳо ба таври ҷиддӣ миёни шаҳрвандони кишвар ба назар мерасад, ки ҳалли ин масъала баҳри бароварда кардани эҳтиёҷи онҳо ниҳоят муҳим мебошад. Зеро яке аз роҳҳои дигари пешгирӣ ва паст намудани сатҳи ифротгароӣ ин таъсиси марказҳои машваратӣ барои шаҳрвандон дар кишвар буда, таҳлилҳо муайян намудааст, сокинон бештар ба хизматрасониҳои ҳуқуқиву равонӣ (психологӣ) ниёз доранд;

      Дуюм, таваҷҷуҳи махсус равона намудан ба тарбияи кӯдакону наврасон дар мактаб ва оила. Аксари мушкилоти имрӯзаи ҷомеа аз нокифоя будани тарбия сар мезанад. Асри иттилоот ва ҷаҳонишавӣ иқдомҳои комилан дигар ва муосирро дар тарбияи наврасон рӯйи даст гирифтанро талаб мекунад. Мутахассисони соҳаи педагогика ва равоншиносонро зарур аст, ки чунин усулро таҳия кунанд. Дар самти педагогика ва равоншиносӣ омухтани таҷрибаи кишварҳои пешрафта аз аҳамият холӣ нест;

      Сеюм, ҳангоми гузаронидани корҳои фаҳмондадиҳӣ аз ҷониби масъулин таваҷҷуҳи махсус ба худи ҳозирин равона карда шавад, то дар он шахсони «осебпазир» низ ҳузур дошта бошанд. Аксар ҳолат фаъолон ҷамъ мешаванд, ки барои онҳо ин масъала актуалӣ нест. Кушиш ба харҷ дода шавад, ки дохили толор «нав» карда шавад. Аз назари илми равоншиносӣ ба назар гирифтани вижагии иштирокчиён низ аз аҳамият холӣ нест, зеро кори маърифатӣ нишонрас мешавад;

      Чорум, идома додани иқдомҳо дар самти рушди ҳунарҳои миллӣ ва умуман ҳунармандӣ низ аз аҳамият холӣ нест, зеро ҷавононро бо шуғл таъмин намудан, мутамарказии зеҳниро ба вуҷуд меорад ва бештар амалгаро мекунад.

       Ҳунарманд нони худро меёбад. Ба ҳайси «неруи нарм»-и ватанӣ дар дарозмуддат метавонад баромад кунад. Дар ин самт рушди варзиши «шоҳмот» низ муҳим буда, зеҳнияти ҷавонону наврасонро қавӣ карда, барои ташаккули қишри зиёии техникӣ низ мусоидат мекунад ва аз ҳама муҳим барои ташаккули имиҷи мусбати Тоҷикистон дар сатҳи минтақа ва ҷаҳон таъсири нек мерасонад.

      Панҷум, барои боло бурдани эътимоди шаҳрвандон нисбат ба мақомоти давлатӣ дар шаҳру ноҳияҳое, ки ТВ ё радиои маҳаллӣ доранд, мулоқоти мустақими раисони шаҳру ноҳияҳо гузаронида шавад. Ин имкон медиҳад, ки шаҳрвандон мушкилоти худро гӯянд ва роҳҳои ҳалли он чустуҷӯ шавад. Аз чунин маърака мешавад як қадами ҷиддии политтехнологӣ ба вуҷуд овард.

      Шашум, яке аз роҳҳои дигари пешгирии ифротгароӣ ва паст намудани сатҳи он таъсири ҷонибҳои манфиатдор ба афкори ҷамъиятӣ ниҳоят муҳим аст. Бинобар ин, лозим аст, ки иқдомҳои амалӣ барои таъмини адолати иҷтимоӣ дар кишвар роҳандозӣ карда шавад.

      Хулоса, дар шароити мураккаби ҷаҳони муосир баҳри ҳифзи манфиатҳои сиёсиву иқтисодӣ ва фарҳангию иҷтимоӣ назди ҷавонон вазифаҳое истодаанд, ки иҷрои онҳо баҳри таҳкими истиқлолият ва бақои давлату миллат аҳмияти бузургеро доро мебошанд. Бахусус, аз даст надодани зиракии сиёсӣ зарур аст, ки аз ҷониби Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста таъкид мегардад. Барои насли ҷавон ҳифзи манфиатҳои миллӣ, ҳимояи марзу буми Ватан, боло гузоштани арзишҳои миллӣ аз ҳама гуна манфиатҳои шахсӣ бояд нуктаи меҳварӣ бошад.

Мулломухтор Муллоев, узви фаъоли ҲХДТ

 

 

 


2019-06-20 12:31:31    336    Муфассал...


ПЕШВОИ АДАБИЁТДЎСТУ ФАРЊАНГПАРВАР

 

Китоб сарчашмаи илму дониш, саъйю кўшиш, маърифату маданият, меҳнату неъмат, арҷгузории ниёгон, иззати ҳамагон, ҳурмати падару модарон, эҳтироми дин, дўсти нахустин, ёри беғараз, саршор аз панду андарз ва раҳнамову роҳкушои инсон мебошад. Китоб моро ба дирўзу соли қабл, қарни гузашта ва садсолаҳои дигар пайванд месозад. Мо, инсонҳоро ба ҷаҳони маънӣ, тахайюлоте, ки танҳо ҳангоми чашм пўшидан онро тасаввур мекунем, олами рангин, зоҳиру ботин ва сайри таърихи бостониву ривоятҳои достонӣ мебарад.

         Ҳамон лаҳзае, ки дар оғўши ғаму кулфат, дуриву ғурбат, танҳоиву маъюсӣ қарор мегирем, пири мо, дастгири мо ба хотири мо – китоб наздамон меояд. Чунки дўсти ҷонӣ аст, беминнат аст, ҳамсуҳбат аст, бовафо аст, бебаҳо аст, мушфиқу ғамхор аст, нотакрор аст, меҳрубон аст, нигаҳбон аст, ҷовидон аст ва ҳамеша бо тифлону пирон ва мо - ҷавонон мебошад. Муносибат бо китоб рафиқист, ҳақиқист, мусиқист, ошиқист.  Китоб саршор аз меҳру муҳаббат аст, муҳаррам аст, муаззам аст, муқаддас аст ва мунису ёвари соҳибдилон аст. Китобдўстӣ фарҳанг аст, оҳанг аст – оҳанги зиндагию бандагӣ, оҳанги шўхи ҷавонӣ, оҳанги хуши зиндагонӣ, оҳанги нотакрори ҳаёти мост. Он ба мо кашидани ранҷ ва ба даст овардани ганҷро раҳнамоӣ мекунад. Китоб ҳама чиз аст ва бе китоб мо ҳеҷ ҳастем.

         Хушбахтона, имрўз Ҳукумати кишвар барои бо ин дўсти бовафоямон наздиктар шудан тамоми чораҳои амалиро меандешад. Таъсис ва ба истифода додани Китобхонаи миллии Тоҷикистон, мавҷудияти дигар китобхонаҳо дар шаҳру навоҳии кишвар, санаи чоруми сентябр ҷашн гирифтани “Рўзи китоб”, ташкили барномаҳои телевизиониву радиоӣ, намоишгоҳҳову аксияҳо оид ба китоб, баргузории озмунҳои мухталиф дар ин самт аз сиёсати фарҳангпарваронаи Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дарак медиҳад. Ташкили озмуни ҷумҳуриявии “Фурўғи субҳи доноӣ...” аз ҷониби Пешвои маҳбубу маорифпарвари миллати тоҷик Эмомалӣ Раҳмон моро ба фатҳи қуллаҳои нав талқину ташвиқ менамояд. Имкони аз худ намудани пораҳои зиёди шеърӣ, мутолиаи шоҳасарҳои маъруфи адабиёти тоҷику ҷаҳониро фароҳам меорад. Имрўзҳо аллакай дар сартосари кишвар сухан дар бораи ҳамин озмун аст. Бо ҳар нафаре, ки вомехўрем, дар хусуси китоби айни замон хондаистодаамон ва тайёрӣ ба озмун ҳамсуҳбат мешавем. Дар роҳраву гулгаштҳои пойтахти гулпўшамон, нақлиёти ҷамъиятӣ, китобхона, боғҳои истироҳатӣ ва дигар ҷойҳои ҷамъиятӣ садои “аз ту чанд шеър шуд?”, “аллакай “Ҳамлет”-и Шекспирро хондам”, “Акнун ба эҷодиёти пурғановати шоирони классикамон аз наздик шинос шудам”, “Пушкини ошиқ дар дуэл барои ишқи покаш муборизу бурда, ба ҳалокат расида будааст” ва амсоли инҳо ба гўш мерасад, ки хеле фараҳафзост ва аз он ки чӣ қадар ҷавонони насли Истиқлол таҳти роҳбарии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон китобхону адабиётдўст шудаанд, хеле шоду масрур мегардем. Ва хушбахт аз он ҳастем, ки дар замони соҳибистиқлолии Ватани азизу арҷманди мо ба ин самти фарҳанг диққати бештар аз пештар дода мешавад.

         Тибқи дастури ректори Донишкадаи давлатии забонҳо ба номи Сотим Улуғзода  профессор Маҳмадулло Раҷабзода дар ҳошияи озмуни ҷумҳуриявии “Фурўғи субҳи доноӣ...” озмуни донишкадавии “Фурўғи субҳи доноӣ...” ташкил карда шуд, ки мувофиқи нақша дар моҳи июн ба анҷом расида, ғолибон бо туҳфаҳои омоданамудаи раёсати донишкада сарфароз гардонида мешаванд. Аллакай Шўрои кураторон шартҳои иштирок дар озмуни мазкурро ба гурўҳҳои академӣ шарҳ доданд ва донишҷўён ба зиёд кардани теъдоди китобҳои мутолиакардаашон шурўъ намуданд.

         Зикр мебояд, ки аз қадамҳои аввалини худ дар ҷодаи ҳокимият Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба соҳаи маориф таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамояд ва қайд мекунанд, ки маорифро дар сиёсати худ дар мадди аввал мегузоранд. Мо - ҷавонон ифтихор дорем, ки чунин Пешвои адабиётдўсту фарҳангпарвар дорем ва мефахрем, ки пайрави ў ҳастем. Ҷавобан ба ин ғамхориҳои Пешвои муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ваъда медиҳем, ки бо тамоми ҳастии худ кўшиш ва ҷидду ҷаҳд намуда, баҳри ободию гулгулшукуфоии Ватани азизу маҳбубамон саҳм мегузорем ва дар таълиму тарбия, баланд бардоштани ҳисси ватанпарастӣ, маърифатнокӣ, хештаншиносию худогоҳии ҷавонон ва ҷалби онҳо ба созандагӣ, ободонӣ, фарҳангшиносӣ, инчунин китобдўстию китобхонӣ тамоми кўшишро ба харҷ медиҳем.

Масрур Зокирзода- узви фаъоли   ҲХДТ  

                                                 


2019-06-18 09:25:26    362    Муфассал...





ВИДЕОПОРТАЛ

Ҳамаи видео



ТАҚВИМ

ПнВтСрЧтПтСбВс